Home Grupy Opole - Parafia Przemienienia Pańskiego Parafia Przemienienia Pańskiego w Opolu
Parafia Przemienienia Pańskiego w Opolu
Parafia Przemienienia Pańskiego w Opolu
Opis:
Duszpasterze:
ks. Tadeusz Jerzy Muc - proboszcz
ks. Wojciech Wąchała - wikariusz
ks. Piotr Wojtala - wikariusz
ks. Marek Sobotta - wikariusz
ks. Zygmunt Nagel - wikariusz

Telefon: 077 455 55 46

Liczba mieszkańców: 22000
Kaplice: w Wojewódzkim Szpitalu Neurologiczno-Psychiatrycznym, w Domu "Złotej Jesieni".
Miejsca należące: Batalionu "Parasol", Dąbrowszczaków, Fieldorfa, Grota-Roweckiego, Hubala, Jankowskiego, Oleska (numery 82, 88, 90 i 123), Pużaka, B. Rudego, Skautów Opolskich, Sosnkowskiego, Stokrotek, Szarych Szeregów, Wodociągowa.
Godziny Mszy św: 18:30 (sobota), 7:00, 8:00, 9:00 (w Domu "Złotej Jesieni") 9:30, 10:00 (w szpitalu), 11:00, 12:30, 16:00, 18:30.
Szkoły: LO nr 7, PG nr 1, PG nr 7, PSP nr 5, PSP nr 17, PSP nr 29, PP nr 51, PP nr 54, PP nr 55, PP nr 58.
Pochodzą: ks. Radosław Chałupniak, ks. Andrzej Grondowski, ks. Sebastian Krzyżanowski, ks. Grzegorz Grzybowski.
Kaplani po 1945: proboszcz: ks. Antoni Grycan, ks. Tadeusz Muc;
wikariusze: ks. Wiktor Małecki, ks. Stanisław Dworzak, ks. Andrzej Góra, ks. Kazimierz Wolsza, ks. Tadeusz Muc, ks. Eugeniusz Gogoliński, ks. Norbert Herman, ks. Krzysztof Grzywocz, ks. Waldemar Klinger, ks. Stefan Ziaja, ks. Jerzy Niedzielski, ks. Janusz Iwańczuk, ks. Robert Ploch, ks. Andrzej Sobczk, ks. Leszek Rygucki, ks. Henryk Czupała, ks. Adrian Adamik, ks. Alojzy Nowak, ks. Norbert Zawilak, ks. Joachim Otinger, ks. Andrzej Plaskowski, ks. Jarosław Szeląg, ks. Józef Bensz, ks. Dariusz Świerc, .
Historia: Parafia utworzona została 7 X 982 r. i obejmuje nowe "osiedle ZWM" wyodrębnione z par. NSPJ w Opolu i Gosławic. Kościół nowoczesny, konsekr. 6 VI 1983 r.
Data utworzenia:
sobota, 15 maja 2010
Założyciel:
Moderatorzy:
Ulica:
ul. gen. Grota-Roweckiego 3
Kod pocztowy:
45-267
Miejscowość:
Opole
Strona internetowa:

Użytkownicy

Osób: 28

Komunikaty

czwartek, 25 listopada 2010 przez Andrzej Majcherek

Żyjmy przyzwoicie: w komunii z Bogiem

Drodzy Diecezjanie,

w naszych świątyniach pojawił się już wieniec z czterema świecami i zapalono dziś pierwszą z nich. To znak, że rozpoczynamy kolejny raz w naszym życiu okres Adwentu. Jest to czas pobożnego i radosnego oczekiwania i wołania w stronę Pana: Maranatha – Przyjdź Panie Jezu.

Nazwa okresu: Adwent, która pochodzi od łac. advenire – przychodzić, przybywać, wskazuje na tajemnicę przychodzenia Boga, która znamionuje dzieje zbawienia. Chodzi o czas przygotowania do obchodu tajemnicy pierwszego przyjścia Boga na świat w Betlejem i o czas, w którym Kościół uwrażliwia nas na powtórne przyjście i ciągłe przychodzenie naszego Pana, zwłaszcza w Eucharystii. Dlatego Kościół wzywa nas: Idźmy z radością na spotkanie Pana i przez cały okres Adwentu nawołuje: Czuwajcie i bądźcie gotowi. Tym ostatnim wezwaniem Kościół przywołuje nas – używając zwrotu św. Pawła – do przyzwoitego życia. Sprawdzianem naszej gotowości do kształtowania takiego życia godnego dzieci Bożych ma być odrzucenie uczynków ciemności; wystrzeganie się hulanek i bijatyk, rozpusty i wyuzdania, kłótni i zazdrości, zbytniej troski o ciało i dogadzania żądzom (por. Rz 13,13-14). Dlaczego tak żyć? Powód jest stale jeden i ten sam: Co dnia zbawienie jest bliżej nas, to znaczy dzień naszego spotkania z Panem! Jeśli nawet nie dożyjemy dnia końca świata, każdy z nas dożyje dnia końca swego życia na tej ziemi. Kiedy nastąpi? Nie wiemy. Ale ta chwila jest coraz bliżej. I to jest ta ostateczna racja troski o przyzwoite życie.
Jego źródłem i szczytem jest ścisła więź osobowa, komunia człowieka z Bogiem. I to Kościół w Polsce zamierza sobie na nowo przypomnieć. Będziemy ten rok kościelny przeżywać pod hasłem: W komunii z Bogiem. Jest to pierwszy punkt w rozłożonym na trzy lata programie duszpasterskim, który wyrasta z apelu sługi Bożego Jana Pawła II zawartego w liście apostolskim Novo millennio ineunte (nr 43), aby czynić Kościół domem i szkołą komunii. Program ten podejmuje zadanie, które biskupi polscy jasno określili przed dwoma laty w liście do kapłanów na Wielki Czwartek: „Pilnie potrzebna jest dobra katecheza o Kościele, a raczej o obecności Chrystusa w Kościele. Potrzebna jest dla nas. Potrzebna jest dla wiernych”.
Słuszność diagnozy potwierdza się w tych dniach, kiedy nieraz w naszym społeczeństwie, w niektórych środowiskach, niepostrzeżenie przechodzi się z poziomu antyklerykalizmu na poziom antykościelności. Rzecz w tym, że o ile antyklerykalizm bywa nieraz zasadny i może być pożyteczny, o tyle antykościelność jest zawsze destrukcyjna dla społeczeństwa, które od wieków osadzone jest na chrześcijańskiej wierze i wartościach. Co więcej, gdy antykościelność ujawnia się w postawach tych, którzy tworzą wspólnotę Kościoła, którzy deklarują, że są ludźmi wierzącymi, nie możemy udawać, że nic wielkiego się nie dzieje. Antykościelność w sercach i domach niektórych ludzi wierzących oznacza zadawanie ran samym sobie, wspólnocie, którą się tworzy i Bogu, który w niej żyje. Ta sytuacja, jak również niektóre niedojrzałe nasze poglądy i zachowania zdradzają brak dostatecznej znajomości tajemnicy, życia i misji Kościoła. Ten stan rzeczy obliguje zwłaszcza pasterzy do podjęcia stosownych kroków celem zaradzenia tej swoistej biedzie.
Program duszpasterski przewiduje trzy ważkie kroki. Za rok nasza refleksja i działania będą się koncentrować wokół tematu: Kościół naszym domem. Będziemy rozwijać myśl o kształtowaniu braterskiej wspólnoty wiary i o katolickiej rodzinie. Rok później przedmiotem refleksji będzie misja Kościoła, pod hasłem: Być solą ziemi. W sposób bardziej zorganizowany będziemy chcieli podjąć trud głoszenia Radosnej Nowiny tym, którzy zatracili żywotność wiary i świadomość bycia Kościołem.
Natomiast w roku, który dziś rozpoczynamy chcemy udrożnić naszą osobistą więź z Bogiem. Tylko w komunii z Bogiem możemy urzeczywistniać Kościół i czerpać w nim z bogactwa Bożej łaski i prawdy. Wspólnota Kościoła nie jest bowiem jakąś organizacją międzynarodową, czy instytucją świadczącą usługi religijne; nie jest też zbrataniem ludzi na poziomie wspólnych interesów, czy realizacji tego samego celu. Kościół stanowi rzeczywistość Bosko-ludzką, wspólnotę ludzi obdarowanych udziałem w życiu Bożym. Jej wartością jest nasz dostęp do Boga już teraz na ziemi, to znaczy niesamowita tajemnica życia w Chrystusie, która domaga się naszego trwania w komunii z Nim, zakorzenienia w Chrystusie na podobieństwo wszczepienia winnej latorośli w winny krzew
(por. J 15,1-8).
Krótko mówiąc, bez naszej osobistej więzi z Chrystusem nie ma ani naszego bycia chrześcijaninem, ani naszego bycia rzeczywistym członkiem Kościoła, a nasze zbawienie staje pod znakiem zapytania. Z myślą o udrożnieniu wszystkiego będziemy chcieli w tym roku kościelnym uświadomić sobie na nowo, jak wchodzić w żywą komunię z Bogiem, jak w niej trwać, osiągać jej głębię i co czynić, gdy wskutek grzechu ciężkiego zostaje zniszczona.
Rzecz jasna taki program odnowy naszego przymierza z Bogiem, osobistego, w rodzinie i w parafii, wymaga od każdego z nas wielkiego zaangażowania. I o to bardzo Was proszę, drodzy diecezjanie, rodzice i małżonkowie, droga młodzieży, dzieci i starsi. Wasi duszpasterze zostali już ukierunkowani na to, by w Adwencie i w okresie Bożego Narodzenia jak najwięcej uwagi poświęcić Słowu Bożemu, odkrywaniu go i przyswajaniu, w okresie Wielkiego Postu przypomnieć abecadło prawdy o grzechu, sumieniu, pięciu warunkach dobrej spowiedzi, w okresie wielkanocnym przybliżyć misterium Eucharystii, a w całości roku jak najwięcej uczynić na rzecz obudzenia w nas życia modlitwy i  umiłowania Kościoła.
W realizacji tych wszystkich założeń potrzeba ofiarowania Panu Bogu więcej czasu i wiele dobrej woli w odpowiedzi na propozycje duszpasterzy. Zasadniczymi formami wzajemnego wsparcia ku ożywieniu naszej komunii z Bogiem mogą być kręgi biblijne, czyli grupy odkrywania słowa Pana i dzielenia się nim, grupy wspólnej modlitwy, które mogą się stać swego rodzaju szkołami modlitwy, parafialna katecheza młodzieży, studentów i dorosłych, wdrażająca w misteria chrześcijańskie i Kościół oraz zaangażowanie w rozwój wspólnot parafialnych. Drodzy moi współbracia, duszpasterze, podejmujcie te dzieła z całą gorliwością i entuzjazmem. Wy zaś, kochani diecezjanie, chciejcie korzystać z tych możliwości duchowego rozwoju. Proszę Was, otwórzcie jeszcze szerzej drzwi Chrystusowi!
Nasz świadomy, pobożny i czynny udział we Mszy św., która umożliwia najpełniejsze zjednoczenie z Panem, domaga się nade wszystko otwartego serca. W przeżywaniu liturgii ważna jest także harmonia postaw i gestów zgromadzenia wiernych. Niestety nieraz bardzo jej brakuje. Ujawniają to zwłaszcza celebracje, które gromadzą wiernych z różnych parafii. Tymczasem Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego jasno precyzuje, kiedy należy przyjąć postawę stojącą, kiedy klęczeć i siedzieć. Dlatego w trosce o większą harmonię zgromadzeń liturgicznych w naszej diecezji zobowiązuję księży proboszczów do wprowadzenia, a Was wszystkich wiernych proszę o respektowanie następującego porządku: Postawa klęcząca, której Jezus dał przykład obmywając uczniom nogi, wyraża uniżenie, uznanie swej małości wobec tajemnicy i majestatu Boga. Jako taka obowiązuje nas w czasie modlitwy epikletycznej i przeistoczenia, a także na słowa: Oto Baranek Boży. Postawa siedząca ma pomagać wsłuchiwać się w słowo Boże i tę czynność wyraża. Przeto obowiązuje nas w czasie czytań, psalmu responsoryjnego, homilii, także podczas ofiarowania darów, rozdzielania Komunii św. i milczenia po niej (w tym czasie można też uklęknąć). We wszystkich pozostałych momentach Mszy św. obowiązuje nas postawa stojąca jako zasadnicza w liturgii chrześcijańskiej od samego początku. Potwierdzają to najstarsze freski z rzymskich katakumb. Postawa ta wyraża szacunek, oczekiwanie i wyglądanie Zmartwychwstałego. Dlatego uznaje się ją za zasadniczą w przyjmowaniu Komunii świętej, choć przyjąć Jezusa można też w postawie klęczącej. Stosownym czasem dla zaprowadzenia wskazanego porządku mogą być Msze św. roratnie, do udziału w których zachęcam wszystkich, nie tylko dzieci i rodziców.
W związku z coraz większym działaniem zła wokół nas, któremu my chrześcijanie też nieraz ulegamy, proszę duszpasterzy o odmawianie, po każdej Mszy św. niedzielnej, a przynajmniej po tzw. Sumie parafialnej, modlitwy do św. Michała Archanioła. Od niepamiętnych czasów nasi przodkowie wzywali jego orędownictwa, prosząc go o zachowanie od złego.
Kończąc niniejsze słowo dziękuję wszystkim, którzy trwają na modlitwie za młode pokolenie i którzy podjęli odpowiedzialnie trud wyboru członków do Parafialnych Rad Duszpasterskich. Wszystkim wybranym do tychże Rad serdecznie gratuluję, dziękuję za przyjęcie wyboru i bardzo Was proszę o odpowiedzialne współdziałanie z proboszczami w trosce o dobro Waszych wspólnot. Wprawdzie Wasz wkład może stanowić jedynie głos doradczy, ponieważ władzę w Kościele może sprawować jedynie ten, który ma udział w sakramencie święceń. I dlatego decyzja zawsze należy do proboszcza. Jednak Wasze roztropne opinie i sugestie ukierunkowane na dobro duchowe całej wspólnoty parafialnej są nieocenionym dobrodziejstwem w naszym pasterskim posługiwaniu.
Na czas radosnego oczekiwania i cały rozpoczęty dziś rok szczególnej troski o życie w komunii z Bogiem z serca wszystkim Wam, Drogim Diecezjanom błogosławię

Wasz biskup
† Andrzej Czaja

Opole, 22 listopada 2010 r.

niedziela, 13 czerwca 2010 przez Andrzej Majcherek
wtorek, 08 czerwca 2010 przez Andrzej Majcherek
środa, 02 czerwca 2010 przez Andrzej Majcherek
środa, 26 maja 2010 przez Andrzej Majcherek

Dyskusja

Nie ma jeszcze wiadomości na forum tej grupy. Bądź pierwszą osobą, która doda wiadomość!!!

Udostępnione pliki

Plik Rozmiar (kb)
BIBLIOTEKA PARAFIALNA.doc
45
DUSZPASTERZE.doc
101
HISTORIA KOCIOA.doc
47
IKONA.doc
461.5
KANCELARIA PARAFIALNA.doc
20
NAJWANIEJSZE INFORMACJE.doc
45.5
PORZDEK NABOZESTW.doc
21.5
ROZNE MODLITWY - PRZEMIENIENIE PANSKIE.doc
53.5
WSPOLNOTY PARAFIALNE.doc
327

Galerie zdjęć

http://www.nasza-wiara.pl/images/groupphotos/1222/763/thumb_6c967df88b2925274837315d.jpg http://www.nasza-wiara.pl/images/groupphotos/1222/762/thumb_87089f2f0e384f03cccd814a.jpg http://www.nasza-wiara.pl/images/groupphotos/1222/761/thumb_505c48f88d38804ad215d66d.jpg http://www.nasza-wiara.pl/images/groupphotos/1222/760/thumb_bf5fb98cb8082a874562abda.jpg http://www.nasza-wiara.pl/images/groupphotos/1222/759/thumb_9447a14686cd610b4881cc76.jpg http://www.nasza-wiara.pl/images/groupphotos/1222/189/thumb_2d1833815e3ecf6c4843131e.jpg

Filmy

Pielgrzymka_2012 - Pozdrowienia z Piotrówki 02:44
Liczba wyświetleń: 231
Aktualizowano: 2012-11-26 09:30:13
Alleluja Glory Alleluja 01:16
Liczba wyświetleń: 174
Aktualizowano: 2012-11-26 09:27:33
Gorzkie żale - Pobudka 07:28
Liczba wyświetleń: 196
Aktualizowano: 2012-03-08 07:16:21
Słowo pasterskie   21 niedziela zwykała   bp Andrzej Czaja 04:03
Liczba wyświetleń: 141
Aktualizowano: 2010-08-23 07:55:48
Słowo pasterskie   20 niedziela zwykała   bp Andrzej Czaja 05:33
Liczba wyświetleń: 132
Aktualizowano: 2010-08-23 07:54:38
Słowo pasterskie   19 niedziela zwykała   bp Andrzej Czaja 06:03
Liczba wyświetleń: 138
Aktualizowano: 2010-08-23 07:53:05