Portal społecznościowy ludzi wierzących

Ten, który sprowadza niebo na ziemię

W dzisiejszym świecie, w dobie rozwoju nauki i techniki, w gąszczu tak wielu informacji, pośród mnóstwa ważnych, światowych spraw, jak np. ocieplenie klimatu, ubóstwo, głód, konflikty międzynarodowe, światło Ewangelii zostało mocno przyćmione. Ludzie cenią sobie niezależność i wolność i w oparciu o te wartości, dążą ku spełnieniu. Nie potrafią jednak stworzyć świata, w którym wszystkie potrzeby ludzkie będą zaspokojone. Nie potrafią też słuchać wymagań prawdy, prawdy którą głosił Chrystus, a która wszystko odnawia i czyni lepszym. Tylko On sprowadza niebo na ziemię.

Podstawowym celem, dla którego Chrystus przyszedł na świat, jest odkupienie człowieka. Często jednak nie zdajemy sobie sprawy z tego, czym ono tak naprawę jest i co nam daje. Otóż u początków naszego istnienia ludzie odrzucili Bożą miłość, wybierając własny plan na życie. Nie uwzględnili w nim zdania Boga, nie posłuchali Go. Szybko spostrzegli, że ich pomysł na świat wcale nie jest lepszy od pomysłu Stwórcy. Pomimo ostrzeżenia wybrali coś, co wcale nie było dla nich dobre. Odwrócili się od Boga, który jest samym Dobrem i pozbawili się szczęścia – nieba. Kiedy zdali sobie z tego sprawę, cierpieli, a w ich sercach utworzyła się rana, z którą po dziś dzień rodzą się ludzie. Ona to, kalecząc ludzką naturę, jest też przyczyną innych ran, które człowiek zadaje człowiekowi.

Jezus przez odkupienie rodzaju ludzkiego na nowo otworzył nam bramy raju. Przyszedł, aby dać nam życie wieczne, utracone przez grzech pierworodny, życie przez duże „Ż”, pełnię życia. Takie życie nastanie dopiero po tym, co doczesne, ponieważ wskutek grzechu ciało podlega śmierci. Życie przyszłe będzie idealne, wspanialsze niż ktokolwiek potrafi sobie wyobrazić. Dlaczego? Gdyż życie ziemskie, wykreował człowiek, a życie niebiańskie zaplanował sam Bóg; na ziemi żyjemy chwilę – w niebie na wieki; tutaj, jako grzeszni – tam, o duszach czystych jak łza; tu, w ciele cierpiącym skutki grzechu – tam, w ciele chwalebnym i niecierpiętliwym; tutaj, Boga widząc niby przez zasłonę – tam, oglądając Go twarzą w twarz.

Sam Jezus podkreśla, że nieporównywalnie ważniejsza jest troska o życie przyszłe, niż zabieganie o „urządzenie się” w doczesności, „bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa. Bo cóż za korzyść ma człowiek, jeśli cały świat zyska, a siebie zatraci lub szkodę poniesie?” (Łk 9,  24-25). Tu idzie o nasze zbawienie!