Portal społecznościowy ludzi wierzących

Wiem ze trzeba ucałować krzyż

wyłupić oczy

poobcinać palce

wiem że trzeba porozdawać wszystko

aż do najmniejszych drobiazgów

spalić wszystko

spalić

aby jakoś żyć

autor: ks. Jerzy Szymik

Po pionowej belce mozolnie się wspinam

By przylgnąć wargami do zakrzepłej rany

by zaschłą krwi kroplą posilić swe serce.

Na belce poprzecznej rozpinam ramiona

by końcami palców dotknąć bocznych krzyży

muśnięciem serdecznym pozdrowić swych braci

tego z lewej

zapytać

czy boli niewiara

temu z prawej

przytaknąć

że trudne jest szczęście

autor: Jan Smolec

Tyniec to miejsce gdzie dotyka się świętości, to miejsce pełne łaski, bo jak inaczej nazwać to co przeżyłam? Modlitwa pełna pokory, oddania się P.Bogu bez reszty. dotyk Jego miłości. Ale i te może wydawać się bardziej prozaiczne, ale jakże ważne, rozmowy z moim ulubionym ojcem Janem Pawłem , oraz z  o. Leonem. One takie nie były. Każda rozmowa, każde spotkanie z innym człowiekiem, dzielenie się tym co daje mi Pan, mówienie o tym sprawia, że człowiek na nowo się odradza. Te rozmowy były niesamowite. Wszystkim spotkanym tam ludziom za nie dziękuję, szczerze z serca. Szczególnie chyba powinnam to zrobić wobec o.Leona za poświęcony mi czas. cóż o. JP miał również duży udział w zaklejaniu i gojeniu moich ran.   Nie sposób tu nie wspomnieć o. Bernarda- opata, którego wirtuozeria jak i sposób usłyszenia oraz spojrzenia na dzieło Chopina, było wspaniała lekcją i prawdziwą ucztą dla ucha.Tyniec ma jeszcze jedno wyjątkowe znaczenie. Być, chodzić tym samym korytarzem, co Jan Paweł II, klęczeć w kościele przed Najświętszym Sakramentem, w którym był i On, patrzeć na to co widział z okna swego pokoju...

Fizycznie jestem tu, ale sercem jeszcze tam. Przeżyłam niesamowite 3 dni. Znów Ktoś zadeklarował wstąpienie do zakonu, znów miałam z nim okazję porozmawiać, ciekawe jakie będą losy człowieka podejmującego taki krok. Moje oddanie, duchowość, to co się po raz kolejny narodziło w środku jest niewyobrażalne, ale za każdym razem inne. Po raz kolejny wypłakane zostało to co miało pozostać, a wstąpiła radość, nadzieja, niewymowna ufność. "Zeszło" ze mnie wszystko co mnie męczyło, jest miłość, spokój.  To tak jakbym naprawdę dotykała nieba. I niech pozostanie. Gdy klęczałam o 4 nad ranem wpatrując się w Biały Opłatek ukryty w monstrancji zrozumiałam, że dostępuję jakiejś niesamowitej łaski, że mogę tam być i modlić się w takim miejscu, czekając na Wielki Post, mogąc się do niego przygotować. Wciąż  mam wrażenie, że czekam na coś, nie wiem może się mylę, może to tylko gdybanie.  Myślę iż czymś będzie negatywna odpowiedź. Panie przyjmę ją z pokorą, bo jesteś w moim sercu mocno i głęboko. Nie pozwolę byś odszedł(!) Pozostanie mi komunia duchowa, coś czego wielu nie pojmuje, a ja ją mam. Doświadczyć tego wszystkiego mogłam bo myślę, że Pan chce mnie przygotować. Nie da więcej bólu niżbym mogła znieść. Nie da więcej krzyża niżbym mogła go nie unieść.Panie nie zasłużyłam na tyle dobra a jednak dostąpiłam łaski być tak bardzo blisko Ciebie, wtulenia się w Twoje ręce. Nie wiem jak mam za to dziękować. Nie potrafię inaczej jak tylko ufać i wielbić . Bądź uwielbiony Panie mój...

Środa Popielcowa
Koniec zabaw, radości i beztroski, ale zarazem początek czegoś nowego, nowy czas, czas pracy nad sobą, czas postanowień i wyrzeczeń.
Dlaczego warto podjąć postanowienie wielkopostne?
Ponieważ dobrze jest mieć wyznaczony cel, do którego chcemy podążać.
Celem każdego wierzącego jest osiągnięcie życia wiecznego poprzez dążenie do doskonałości
chrześcijańskiej.  
Podczas każdego Wielkiego Postu dokonują się w człowieku pewne zmiany, od nas zależy czy będą to zmiany na lepsze czy na gorsze.
Ważne jest uświadomienie sobie jak wielkie są nasze grzechy i podjęcie pracy nad nimi.
Istotne jest aby się nie załamywać ich ogromem, ale podjęcie stanowczych kroków.
W związku z tym znalazłam ostatnio bardzo piękny i myślę , że znany wiersz:


Leopold Staff- "Odys"

Niech cię nie niepokoją
Cierpienia twe i błędy.
Wszędy są drogi proste
Lecz i manowce wszędy.

O to chodzi jedynie,
By naprzód wciąż iść śmiało,
Bo zawsze się dochodzi
Gdzie indziej, niż się chciało.

Zostanie kamień z napisem:
Tu leży taki i taki.
Każdy z nas jest Odysem,
Co wraca do swojej Itaki

Pokazuje on to, o czym tak często słyszeć będziemy w Wielkim Poście, obrazuje słowa wypowiadane dziś przez kapłana:
"Pamiętaj człowiecze: prochem jesteś i w proch się obrócisz"


P.S. Przepraszam za tą poprzednią wersję, jestem tu od niedawna, a to jest mój pierwszy wpis :)

Środa Popielcowa
Koniec zabaw, radości i beztroski, ale zarazem początek czegoś nowego, nowy czas, czas pracy nad sobą, czas postanowień i wyrzeczeń.
Dlaczego warto podjąć postanowienie wielkopostne? Ponieważ dobrze jest mieć wyznaczony cel, do którego chcemy podążać. Celem każdego wierzącego jest osiągnięcie życia wiecznego poprzez dążenie do doskonałości
chrześcijańskiej.  Podczas każdego Wielkiego Postu dokonują się w człowieku pewne zmiany, od nas zależy czy będą to zmiany na lepsze czy na gorsze. Ważne jest uświadomienie sobie jak wielkie są nasze grzechy i podjęcie pracy nad nimi. Istotne jest aby się nie załamywać ich ogromem, ale podjęcie stanowczych kroków. W związku z tym znalazłam ostatnio bardzo piękny wiersz:


Leopold Staff- "Odys"

Niech cię nie niepokoją
Cierpienia twe i błędy.
Wszędy są drogi proste
Lecz i manowce wszędy.

O to chodzi jedynie,
By naprzód wciąż iść śmiało,
Bo zawsze się dochodzi
Gdzie indziej, niż się chciało.

Zostanie kamień z napisem:
Tu leży taki i taki.
Każdy z nas jest Odysem,
Co wraca do swojej Itaki

Pokazuje on to, o czym tak często słyszeć będziemy w Wielkim Poście, obrazuje słowa wypowiadane dziś przez kapłana: "Pamiętaj człowiecze: prochem jesteś i w proch się obrócisz".

Nad brzegiem jeziora usiadłam i zapłakałam.

Wiatr zawiał i zaszumiał całą swą mocą.

Drzewa groźnie pochyliły swe odnogi,

Za dar życia dziękuję ci Panie,

Za rodziców, którzy mi Ciebie pokazali i kochać nauczyli dziękuję ci Panie,

Za rodzeństwo, z którym razem nie raz żeśmy dokazywali dzięki ci Panie,

Za przyjaciół i tych co w moim sercu na dnie dziękuję ci Panie,

Za Twoje dary dziękuję ci Panie,

Za tych którzy mi pomagali, wspierali w chwili trudnej dziękuję ci Panie,

I za Anioła Stróża co przez całe życie jest obok mnie dziękuję ci Panie,

Za Matkę Twoją coś ją dał by mnie zawsze wspierała i wysłuchiwała dziękuję ci Panie,

Za mojego Patrona , co głosi dobrą nowinę dziękuję ci Panie,

Bo gdybyś nie natchną rodziców moich nie nosiłabym imienia tego.

Za to że jesteś dziękuję ci Panie.

Bo gdyby Ciebie nie było życie nie miałoby sensu,

A komu dziękowałabym Panie?

Dzięki ci dobry Boże za to że jesteś obecny w całym moim życiu....

   To nazwa tegorocznych rekolekcji. Już za kilkadziesiąt godzin będę w klasztorze Benedyktynów. I bynajmniej nie po to, by cieszyć się ostatnimi dniami karnawału, lecz po to, by przygotować się do Wielkiego Postu. Medytacja, modlitwa, skupienie, wyciszenie, bez rodziny, obowiązków, bez komputera, telefonu, klientów. Tylko ON i ja. Jakże kocham ten niesamowity kościół, zawsze gdy wchodzę widzę posadzkę, wyżłobioną, wręcz wklęsłą od ilości stóp jakie przyszły do niego na przestrzeni wielu lat, myślę sobie jak niezliczona ilość ludzi przyszła tu po modlitwę, po wyciszenie, po pomoc i wsparcie.To moje miejsce na ziemi, tam prawie dotykam nieba. Wtedy nie jest nic ważne tylko modlitwa i poświęcenie całego swojego czasu Bogu.. Prawdę mówiąc - nie mogę się już doczekać ! :)

Ludzie dla osiągnięcia swoich celów zrobiliby nieraz wszystko nie patrząc na nic. Nie obchodzi ich to że poprzez swoje ambicje, pragnienia mogą komuś wyrządzić krzywdę. A w zamian za odrzucone awanse mszczą się zniesławiając, rzucając oszczerstwa byle tylko się zemścić.  A potem lecą do kościoła jakby się nic nie stało. No bo przecież on nie chciał tego co JA mu oferowałam więc musi ponieść karę. Najlepiej będzie jak obrzucę go błotem, jak nagadam na niego tam gdzie trzeba, o, zniszczę mu życie, niech ma za swoje. A ze to nieprawda, no coż...

A my siebie nazywamy dziećmi Boga, chrześcijanami. Tylko czy tak powinno być?

Ósme przykazanie: NIE MÓW FAŁSZYWEGO ŚWIADECTWA PRZECIW BLIŹNIEMU SWEMU.

 Ósme przykazanie zabrania fałszowania prawdy w relacjach z drugim człowiekiem. Ten przepis moralny wypływa z powołania ludu świętego, by był świadkiem swojego Boga, który jest prawdą i chce prawdy. Wykroczenia przeciw prawdzie - przez słowa lub czyny - wyrażają odmowę zobowiązania się do prawości moralnej; są poważną niewiernością Bogu i w tym sensie podważają podstawy Przymierza.

Ten, który sprowadza niebo na ziemię

W dzisiejszym świecie, w dobie rozwoju nauki i techniki, w gąszczu tak wielu informacji, pośród mnóstwa ważnych, światowych spraw, jak np. ocieplenie klimatu, ubóstwo, głód, konflikty międzynarodowe, światło Ewangelii zostało mocno przyćmione. Ludzie cenią sobie niezależność i wolność i w oparciu o te wartości, dążą ku spełnieniu. Nie potrafią jednak stworzyć świata, w którym wszystkie potrzeby ludzkie będą zaspokojone. Nie potrafią też słuchać wymagań prawdy, prawdy którą głosił Chrystus, a która wszystko odnawia i czyni lepszym. Tylko On sprowadza niebo na ziemię.